بزرگ ترین مرجع دانلود بازی و انیمیشن
۱۳٩٢/٢/٢٧
«ارواح تاریک»، سخت ترین بازی ای که می توانید تجربه کنید ... نظرات() 
 

بازی Dark Souls  در سال ۲۰۱۱ برای کنسول ها منتشر شد و با استقبال مخاطبین و منتقدین مواجه شد، تا جایی که برخی آن را بهترین بازی کنسولی سال ۲۰۱۱ می دانستند. بعد از درخواست های فراوان از جانب PC داران Namco Bondai با برگزاری یک نظر سنجی، به این نتیجه رسید که این بازی بر روی PC نیز حداقل به موفقیت تجاری خواهد رسید و سرانجام درست ۵ روز پیش نسخه ی قابل اجرا در رایانه های شخصی مجهز به ویندوز را با نام Dark Souls: Prepare to Die Edition به بازار جهانی عرضه کرد.

 «ارواح تاریک» که به نوعی می توان آن را دنباله ی بازی Demon’s Souls که در سال ۲۰۰۹ توسط همین سازنده و ناشر و در همین سبک به بازار عرضه شد، دانست. این بازی در دو بخش منحصر به فرد عمل کرده است. گیم پلی و داستان. اما تصمیم گیری درباره ی  این که آیا این نوآوری ها موفق هم بوده است یا خیر را به عهده ی خواننده می گذاریم.

 

 

 

داستان بازی در محیطی کاملا فانتزی می گذرد. فاکتوری که این داستان را منحصر به فرد می کند، نحوه ی روایت آن است. در آغاز گیم طی یک میان پرده ی بسیار جذاب و با کیفیت (البته از پیش رندر شده) پایه های اصلی داستان توسط صدایی مرموز که کاملا با دنیای تاریک بازی، تطابق دارد، روایت می شود. و این اولین و آخرین بخشی است که بازی شما را ملزم به گوش سپردن به داستان می کند. پس از اتمام این میان پرده، این شما هستید که تصمیم می گیرید بیشتر از داستان آگاه شوید و یا به کلی آن را نادیده بگیرید.بقیه ی قصه ی بازی از طریق گفت و گو با NPC های کم شمار بازی و آگاهی از مشخصات آیتم های پرشمار بازی بدست می آید. حتی در صورت صحبت با همه ی NPC ها، باز هم داستان نقص ها و ابهاماتی دارد که چندان خوشایند نیست. به طور کلی سعی شده که داستان بازی ساده و بی شاخ و برگ باشد و در عین حال جذاب و گیرا که البته نویسندگان قطعا حداقل به هدف اولشان رسیده اند.

گیم پلی نیز در نوع خود منحصر به فرد می باشد و سختی فوق العاده ی آن، ممکن است تعداد زیادی از بازیکنان را از ادامه ی بازی دلسرد کند. این بازی از همان ابتدا آن قدر سخت و دشوار است که حتی تمام کردن فصل آغازین و آموزشی آن برای بسیاری از بازیکنان چالش برانگیز خواهد بود و بعد از حدود یک ساعت بازی کردن به مناطقی خواهید رسید که عبور از آن ها بدون کدهای تقلب، غیرممکن به نظر می آید.

 

 

 

در آغاز بازی، شما با انتخاب کلاس مبارزاتی و ایجاد چندین تغییر بسیار محدود در ظاهر قهرمانتان، قهرمان خود را می سازید و بازی را همچون سری بازی های The Elder Scrolls از داخل سلول یک زندان آغاز می کنید. قهرمان شما یک انسان است. اما نه یک انسان معمولی. او این قابلیت را دارد که پس از مرگ دوباره به حیات بازگردد و همچون مردگان متحرک به انجام ماموریت هایش بپردازد. البته می تواند با صرف هزینه ای، دوباره به حالت انسانی اش بازگردد. شما می توانید در دوحالت انسانی و یا مرده ی متحرک به بازی ادامه دهید. از آن جا که Dark Souls به شدت سخت است، تعداد مرگ قهرمان در این بازی بسیار بالاست و وقتی که انسان هستید کافیست یکبار بمیرید تا به مرده ی متحرک بدل شوید در نتیجه بیشتر زمان بازی را در این حالت سپری خواهید کرد. هر کدام از این دو حالت سود و زیان خاص خود را دارد. مثلا در حالت مرده، به مسمومیت و یا خون ریزی مقاوم هستید ولی در عوض مهارت شمشیرزنی و مبارزه به شدت افت می کند برخلاف حالت انسانی.

 

 

 

یکی از نقاط قوت غیرقابل انکار «ارواح تاریک» دشمنان هستند. تنوع بسیار زیاد آن ها در کنار قدرت فوق العاده ی حتی ساده ترین دشمنانتان، همواره تاکتیک خاصی را برای پیروزی در هر نبرد، طلب می کند. آن قدر نبردها نفس گیر است که مطابق با شرایط و دشمنی که پیش رو دارید، مجبور هستید نه تنها اسلحه بلکه حتی زرهی که برتن دارید را هم تعویض کنید تا شانس بیشتری برای پیروزی بر دشمنان پیش رویتان داشته باشید. تیروکمان، اسلحه های سنگین دو دستی و اسلحه های سبک تر یک دستی به همراه انواع سپرها، بخش عمده ی اسلحه های موجود در بازی را تشکیل می دهند.

با شکست دادن هر دشمن، می توانید روح آن ها را جذب کنید. همان طور که از نام بازی پیداست، روح کلیدی ترین عنصر موجود در بازی است. بسته به تعداد روحی که همراه خود دارید، می توانید آیتم های متنوعی را خریداری کنید و از آن مهم تر با آن قهرمانتان را تقویت کنید و به اصطلاح Level Up کنید. دشمنان هر چه قدرتمندتر باشند و شکست دادنشان سخت تر، روح بزرگتری دارند و درنتیجه با شکست دادن آن ها، پاداش بیشتری دریافت می کنید. اما اگر بمیرید، همه ی روح هایی که همراه داشته اید را از دست می دهید و فقط یکبار فرصت دارید تا به محل مردنتان برگردید و روح ها را باز پس بگیرید. اگر این بار هم قبل از بازیابی روح های از دست رفته بمیرید، دیگر همه ی آن روح ها را از دست می دهید و در صورت زیاد بودن روح های از دست رفته، این به معنی از دست دادن فرصت ارتقای قدرت های کاراکترتان و یا به طور ساده از صفر شروع کردن بازی می باشد.

 

 

 

گویی محیط فوق العاده بی رحم بازی برای سخت کردن آن کافی نبوده که علاوه بر نکته ی بالا درباره ی از دست دادن روح ها، عامل دیگری نیز به سخت تر کردن هرچه بیشتر Dark Souls اختصاص یافته است و این عامل نحوه ی ذخیره ی بازی است. در دنیای نه چندان وسیع بازی تعداد بسیار محدودی اتراقگاه یا Bonefire وجود دارد که قهرمان بازی می تواند در کنار آن ها استراحت کند و این اتراقگاه ها تنها فرصتی است که می توانید در آن ها بازی را ذخیره کنید، نوار سلامتی را پر کنید، معجون های سلامتی را پر کنید و کاراکترتان را Level Up کنید. گاهی لازم است از میان خیل عظیمی از دشمنان فوق العاده قدرتمند عبور کنید تا به یک استراحتگاه برسید. تنها کافیست که آخرین دشمنی که بین شما و استراحتگاه پیش رویتان قرار دارد، شما را بکشد تا مجبور شوید کلا مرحله را از اول شروع کنید و دوباره با تمامی دشمنانی که با کلی دردسر قبلا یکبار شکست داده اید، مبارزه کنید. آن قدر سازندگان Dark Souls بی رحم بوده اند که حتی یک چرت کوتاه در یک استراحتگاه را بدون مجازات رها نکرده اند. چون کافیست در یک استراحتگاه، اتراق کنید تا همه ی دشمنانی که تا به حال شکست داده اید(به جز غول الآخرها)، دوباره زنده شوند و اگر بخواهید مسیر آمده را برگردید، دوباره سر راهتان قرار بگیرند. به همین دلیل ممکن است اصلا تمایلی به اتراق در استراحتگاه ها نداشته باشید.

 

 

 

یکی دیگر از ایرادهایی که به گیم پلی «ارواح تاریک» گرفته می شود، سیستم قفل هدف بر روی دشمنان است. با زدن یک کلید هدف بر روی دشمنان ثابت می شود تا بتوانید کمی راحت تر با آن ها مبارزه کنید(مشابه سیستم قفل هدف بر روی دشمنان مشابه آن چه که در Assassin’s Creed شاهد بودیم.) اما این سیستم تا زمانی کارایی دارد که همه ی دشمنان در یک سمت شما مثلا رو به رویتان باشد. اما کافیست تا یک دشمن جلو و دیگری در پشت سرتان باشد تا این سیستم مدام میان دشمنان دو طرف حرکت کند و عملا آن را بلااستفاده بکند. از آن جا که اغلب اوقات دشمنان از همه طرف هجوم می آورند، این نقص گیم پلی بازی را پرایراد می کند.

همان طور که گفته شد، انصافا طراحی دشمنان بازی فوق العاده است و این گفته درباره ی غول الآخرها و یا همان Boss ها به اوج کمال می رسد. آن قدر غول الآخرهای بازی جذاب هستند که ممکن است بازیکنی تنها برای ملاقات با غول های جدید بازی را ادامه دهد. غول هایی بسیار متنوع و جالب که مبارزه با هر کدام آن ها از شدت سختی ممکن است شما را به مرز جنون بکشاند!

گرافیک بازی چندان حرفی برای گفتن ندارد و چه فواصل دور و چه نزدیک بافت ها بی کیفیت هستند. اگر چه گرافیک قهرمان بازی و تابش نور بر روی زره خود قهرمان گاهی اوقات بسیار زیبا به نظر می آید، اما به طور کلی گرافیک به هیچ وجه شبیه به یک بازی سال ۲۰۱۲ نیست. گفت و گو با NPC ها هم بسیار بد و بی کیفیت ساخته شده است. با توجه به این که زاویه ی دوربین معمولا به گونه ای است که از فاصله ای دور، باید NPC را مشاهده بکنید، حتی حرکت لب های آن ها را در هنگام صحبت نمی توانید ببینید! میان پرده های بسیار کم بازی هم بی کیفیت هستند. به جز آن هایی که از پیش رندر شده هستند مثل میان پرده ی آغازین بازی.

 

 

 

موسیقی بازی می توانست نقش بسیار مهمی در ساخت اتمسفر یک دنیای تاریک فانتزی ایفا کند. اما متاسفانه ۹۰% بازی بدون موسیقی می گذرد و صدای محیط اطراف و یا اصابت شمشیر با سپر و صدای دشمنان، تنها صدایی است که پخش می شود.

«ارواح تاریک» توانست یک بازی موفق برای کنسول ها در سال ۲۰۱۱ باشد. اما برای PC چندان حرفی برای گفتن ندارد. 

 

 

 

 

 

حداقل سیستم مورد نیاز برای اجرای بازی Dark Souls:

AMD Phenom II X2 545 3.0 Ghz – Intel Core 2 Duo E6850 3.0 Ghz

2GB RAM

ATI Radeon HD 4870 – GeForce 9800 GTX+

Windows XP, Windows Vista, Windows 7 or newer

HDD 4GB